Let me take a selfie

 "Hier gaat ooit nog wel iets uitkomen..."

Een self-found, gatterdamme. Meermaals gemijmerd over hoe het zou zijn om eens zelf een gevederde rariteit te ontdekken (velduil, bladkoning en zwarte ooievaar waren al netjes uiteraard). Zoals waar mister Hessel himself zo vaak in slaagt. Maar om het op eenzelfde, schijnbaar moeiteloze, wijze te kunnen afhandelen moet ik nog (heel) wat meer kennis vergaren.

Wanneer we achteraf de sequentie aan gebeurtenissen analyseren die geleid hebben tot deze vondst...te absurd.
Maar toch even een opsomming van de meest recente:
JNM Waasland doen herreizen => beslissing tot het huren van een moestuin
=> een terloopse samenkomst op het perceel => BAM, een brubo

Zoals ik wel vaker (meestal puur gevoelsmatig) durf te uiten, verklaarde ik ijlloos, "hier gaat ooit nog wel eens iets uitkomen". Duidend op de ruigte grenzend aan de volkstuinen.
Geheel onvoorbereid op wat er zou volgen.

We zetten de tocht voort met vaste tred naar het gereserveerde segment woelige aarde dat niet zal weten wat het overkomt wanneer de veelvuldige groene vingers zich zullen toewerpen op het moestuinieren. Hier was de andere onafhankelyke vogelaar in zijn element, [ ]

We keerden terug naar de reeds naarstig bewerkte gronden op het 'oude' gedeelte en bliezen de aftocht af. Edoch geen moment later werden onze spiders senses getriggered door een tikkend roepje, een geluid als van een schooljuffrouw die niet akkoord is met het feit dat je buiten de lijntjes gekleurd hebt. Wat was het? Een roodborst? Winterkoning? Zwartkop?
Een schicht vloog over de spruiten, karoten en wat voor groengoed er ook door de volkstuiniers geteeld wordt.

Paniek: "tiens, 't is ne phyllo ; wuk ne wenkbrauwstreep ; tjiftjaf maakt zo geen geluid e? ; fak seffest isda nen boszanger ; zun we de joris bellen?..."
Deze discussie ging nog wel een tijdje door terwijl we zoveel mogelijk glimpsen trachtten op te vangen van deze vliedvluchtige vogel. Nooit voldoende tijd om de initiële nervositeit te overwinnen en methodisch het mantra te volgen (algemene indruk, jizz, wenkbrauwstreep, oogstreep, snavelbasis...).
 - Een scène uit 'a new hope' dient zich op: use the force luke!
   Onze jedi-training is klaarblijkelijk nog niet voltooid.

Na enig beraad en het verzamelen van voldoende moed legden we telefonisch contact met onze guru. Eenmaal terug thuis ging het filmpje*, waarop het geluid ietwat te horen was, online en werd het onderzoek voortgezet. Gezien de status van deze soort werd er toch voorzichting omgegaan met het definitief trekken van besluiten, maar alles wees richting een heuse fuscatus.
De volgende dag vertrok ik met het eerste licht om de waarneming te verzegelen dan wel verwerpen.
Klokslag 8:30, op de plaats waar we de dag tevoren het laatst de roep hadden gehoord, maakte de vogel zich weer kenbaar. En de rest is geschiedenis.

Phylloscopus fuscatus

*Een lesje dat ik geleerd heb na een close-encounter met een zingende kwartel, m'n camera in de aanslag om een foto te nemen maar tevergeefs, later dacht ik er dan aan dat ik had kunnen filmen zodat de zang als bewijsmateriaal kon dienen.

Vogelshorts I

Wouwen, wind en afgebroken fietszakken

Kenny doet het hem weer! Een klapper van formaat in de vorm van iets wat lijkt op een mix tussen een uil, een valk en een klapekster: een Grijze Wouw.
En dat op slechts een 25-tal kilometer, een makkie, toch?
Zonsopgang rond 8u, pakt arriveren om kwart voor acht...jot, vertrekken om 6u met de fiets.
Zodoende zetten we aan in de duisternis, uitkijkend naar het grijze schepsel dat ons hopelijk zou begroeten.
Erg poëtisch, maar de onafhankelyke vogelaars zouden de onafhankelyke vogelaars niet zijn zonder wel eens de verkeerde weg te nemen (meestal mijn fout). The scenic route... langs de koeltorens.
Desalniettemin kwamen we nog tijdig aan om ons bij de reeds talrijk vergaarde vogelaars te voegen en het spektakel in het colosseum, zijnde de Prosperpolder, te aanschouwen.

Elanus caeruleus

Fuglekikking

30/01/2015

Het digitale schisma der Onafhankelijke Vogelaars geschiedde,  het genootschap leeft nu voort in voorvoegsels die de onafhankelijkheid zowel bekrachtigen als contradiceren.

Zodoende zetten de twee knapen hun queeste voort, ditmaal langsheen de Waasmunsterse bossen richting de Oude Durme...
Zoals wel vaker gebeurt, was niet zozeer de bestemming, als wel de reis daarheen van grotere waarde.

Geflankeerd door voorbijflitsende wagens enerzijds, en het geboomte anderzijds, reden ze gestaag naar het zuiden, vol verwachtingen over wat de vallei zou prijsgeven.
Onafhankelyke Vogelaars laten hun geest echter nooit geheel vertroebelen*.
In een oogopslag werd een opvallende witte stuit ontwaard in een zich door het struweel laverende groep vinken en mezen.
Remmen dicht en rechtsomkeer. Goudvink.

Pyrrhula pyrrhula

De oude desolate Durme, eindbestemming; in het avondlicht geen onaangenaam ogend tafereel, edoch de soortenrijkheid liet te wensen over. Geen erg, met een Pyrrhula achter de kiezen was de aftocht niet in mineur.

Vorstelijk bezoek

De middagpauze kondigde zich aan onder grauw maag-gerommel, edoch ik verkoos om eerst een klein tukje te nemen teineinde de academische voormiddag te verwerken.
Afgezonderd, op een weinig gefrequenteerde locatie rond de faculteit, lag ik zodoende even een uiltje te knappen, desalniettemin de audiosensorische stimulantia in acht nemend.
Zo ontwaarde ik een roepende Tjiftjaf, en zonder er veel bij na te denken floot ik zijn roepje terug, om te volgen met een imitatie van een Bladkoning. Het werd eens tijd om die soort te vinden, gezien dat in 5 jaren van vrij gedreven vogelen nog niet gelukt is.

Hoe onwaarschijnlijk dat mijn sjofele imitatie van dat roepje een antwoord bracht, zo verstomd schoten mijn ogen open in absolute verbazing. Zulke momenten rechtvaardigen het quasi continu meesleuren van observationele hulpmiddelen, Bladkoning mooi in het kijkerbeeld en z'n roep vervat op een geheugenkaart.

"Anything can turn up anywhere at anytime" - The Urban Birder

Sonogram Bladkoning roep

De episode met de velduil

Na een lange dag van ploeteren in velden vol vogels waren wij als sluitstuk zwervende in de buurt van een zeker Oud Vliegveld in Waasmunster. Dit open gebied op de Cuesta van het Waasland was door ons reeds bekend en bemind als wekelijkse trektelpost in het prille najaar. Trektellen is de meest geestdodende verrichting voor een mens. Om de kommer en kwel van deze zieltoging te ontlopen is het echter een gewoonte geworden om a priori hallucinogene zaden van de doornappel te consumeren; een Onafhankelyke Vogelaar is een echte natuurmens.

Honnige paapjes bestudeerden ons vanuit hun minnelijke observatoria terwijl wij een waardige afsluiter van de dag ambiëerden ofschoon wij weinige uren voordien reeds kennis hadden mogen maken met drie ontroerende tapuiten en een meest majestueuze wespendief; een Onafhankelyke Vogelaar is nooit tevreden.

Verbouwereerdheid alom toen wij een bezonnen velduil mochten aanschouwen, vertoevend op zowiets geesteloos als een houten paal. Een eerste impressie was dat wij hallucinerende waren na het eten van doornappelzaden; proviand voor een echte natuurmens. Al snel moesten wij deze indruk bijstellen. Een echte velduil deed zich aan ons voor als een mantra; strooigoed voor de geest van een Onafhankelyke Vogelaar.

Meeslepende gele ogen, onvergelijkelijk, behoudens de verheven sterren des hemelgewelf.

Asio flammeus

Zwooi! mooi zo

En dan zit je daar, buiten te smullen van een pizza pasta, observatie-materiaal her en der verspreid, kijker om de hals 'voor het geval dat'. Ik verwachtte niet zoveel in deze persoonlijke komkommertijd op het vlak van natuurbeleving, misschien een libel of twee, in die korte tijd vooraleer de blok weer hervat zou worden. Deze bleven niet uit: een Houtpantserjuffer en een Bruinrode Heidelibel werden aangetrokken door de recentelijk gesnoeide/uitgedunde vijver en gingen naar hartelust aan het jagen.

Niet slecht, niet slecht, doch wat enige tijd later zou volgen deed de adrenaline net wat meer vloeien.
Toen de terugmigratie naar de interieure regionen aanvatte, ontwaarde ik in m'n ooghoek een vleugelpartij, en geen al te kleine. Initiële gedachte was een ooievaar, gezien de periode koesterde ik toch een kleine hoop op iets meer, zou het niet? Ja hoor, 'ne zwette', de kleine broer van Ciconia ciconia: een Ciconia nigra. Een 'lifer' bovendien, en dat in eigen regio, het kan niet op!

De luxe van keuze in observatiemethode kan leiden tot enige vertraging in de uiteindelijke handelingen, deze maal had ik toch de camera reeds bij de hand dus konden enige bewijsplaatjes vastgelegd worden.

Grtz
   Een Onafhankelyke Vogelaar

Ciconia nigra

Sympetrum striolatum

Chalcolestes viridis

Optioneel.

Of dit werkt. Maar niet heus. Is dit een test.

De introductie.